جلوگیری از افت قند خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک در هنگام ورزش

پایش مداوم قندخون (CGM)امکان مدیریت بهتر قند را هنگام  ورزش در افرادی که به دیابت نوع یک مبتلا هستند، بوجود آورده است .البته هنوز برای تعیین عملکرد مناسب، هنگام افت قندخون نیاز به تحقیقات بیشتری وجود دارد. هدف انجام این تحقیق بررسی میزان بهره وری پایش مداوم قندخون در زمان واقعی یا RT-GCMو الگوریتم طراحی شده ی جدید برای مصرف کربوهیدرات ها برای حفظ  مقدار قند خون درمحدوده ی نرمال درهنگام ورزش بود.

درطی 2 هفته اردوی ورزشی 25 فرد بالغ (8 تا 17 سال) مبتلا به دیابت نوع 1 در این آزمایشات شرکت کردند. به این افراد دستگاه RT-GCMمتصل شد و به آنها آموزش داده شد که از 8 تا 20 گرم کربوهیدرات زودهضم(با توجه به غلظت قندخون)  به هنگام هشدار دستگاه در مورد افت قندخون استفاده کنند. سرعت تغییرات غلظت قند در خون قبل و بعد از استفاده از الگوریتم اندازه گیری شد و دفعات وقوع هیپوگلایسمی (افت قندخون) ثبت شد. نتایج نشان داد که با استفاده از روش RT-GCMوالگوریتم مذکور ، حفظ مقدار قندخون با مصرف مقدار متوسطی از کربوهیدرات زمانیکه مقدار قندخون با سرعت افت می کند (>0.55 mmol/L per 5 min)آسانترامکان پذیرمی گردد.

 هیپوگلایسمی بیوکمیکال خفیف (3.0-3.9 mmol/L)تنها 2 بار در 22 بار استفاده از آلگوریتم  (یعنی تنها 9 درصد موارد) ثبت گردید این امر به دلیل هشدار دستگاه به فرد در هنگام آغاز افت قند امکان پذیر گردید. هنگامیکه مقدار قند خون زیر مقدار هدف بود (<5.0 mmol/L)هیپوگلایسمی متوسط  در 5 بار از 13 بار علیرغم مصرف 16 گرم کربوهیدرات زودهضم اتفاق افتاد (یعنی 38 درصد موارد). هنگامیکه در ابتدای ورزش مقدار قند خون درمحدوده ی هدف قرار داشت ولی بتدریج با انجام 60 دقیقه ورزش مقدار قندخون کاهش و به سمت هیپوگلایسمی پیش می رفت، متوسط مقدار قندخون بعد از مصرف 20،  16 ،8 گرم کربوهیدرات به ترتیب  برابر با  5.8 ± 1.2میلی مول در لیتر و 5.3 ± 1میلی مول درلیتر و  6.2 ± 0.8میلی مول در لیتر گزارش شد. هنگامیکه استفاده از الگوریتم جدید  با استفاده از دستگاه RT-GCMهمراه شد، الگوریتم مصرف کربوهیدرات از افت قندخون جلوگیری نمود و مقدار قند خون را در طی انجام ورزش ثابت نگاه داشت ، این امر بخصوص در بیمارانی که دستگاه به آنها هشدار افت قندخون داده  و آنها به مصرف کربوهیدرات مبادرت کرده بودند بخوبی مشاهده گردید.

منبع:

Diabetes technology & therapeutics, Vol. 13, No. 8. (August 2011), pp. 819-825,doi:10.1089/dia.2011.0052  Key: citeulike:12460118